Logo strony BP w Ostrołęce
piątek, 23 lipca 2021
 
Serwis prasowy 1/2004

SERWIS PRASOWY CZYTELNI 1/2004


Pierwszy numer z 2004 r. miesięcznika “Edukacja i Dialog” poświęcony jest kształceniu integracyjnemu oraz uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
W artykule Joanny Czubak i Aleksandry Tomkiewicz-Bętkowskiej pt. “Praca w klasie integracyjnej” czytelnicy znajdą cenne rady i wskazówki na temat integracji w masowej szkole podstawowej. Autorki dzielą się swoim doświadczeniem w pracy w klasie integracyjnej. Opracowany przez autorki konspekt w klasie I integracyjnej może być pomocny, szczególnie dla młodych nauczycieli. [Czubak Joanna, Aleksandra Tomkiewicz-Bętkowska: Praca w klasie integracyjnej. Edukacja i Dialog. – 2004, nr 1, s.37-43]
Swoje doświadczenia w pracy z klasą integracyjną oraz refleksje płynące z dziesięcioletniej praktyki pedagogicznej przedstawiła na łamach czasopisma “Edukacja i Dialog” Małgorzata Tomaszewska. Autorka w artykule pt. “Pierwsze doświadczenia” opisuje początki pracy z klasą integracyjną oraz zasady doboru dzieci do klasy integracyjnej.[Tomaszewska Małgorzata: Pierwsze doświadczenia. Edukacja i Dialog. – 2004, nr 1, s. 44-48]. Smutkiem napawa stwierdzenie autorki, iż pierwsze niepowodzenia dzieci niepełnosprawne napotykają po ukończeniu klasy III, ponieważ trudno jest im pokonać próg miedzy tym poziomem a klasą IV. “Zdrowym dzieciom zajmuje mniej czasu oswojenie się z nowym otoczeniem, budynkiem, innymi pracowniami, nowymi nauczycielami. Dzieci niepełnosprawne przestawiają się na odmienne warunki organizowania procesu edukacyjnego znacznie wolniej.” [Tamże, s. 47]
Ujednolicenie zasad wykrywania, definiowania i zaspakajania specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów oraz potrzeba dostosowywania polskiego systemu edukacyjnego do międzynarodowych standardów stają się pilną koniecznością u progu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Agnieszka Olechowska w artykule pt. “Specjalne potrzeby edukacyjne uczniów” zapoznaje czytelników z definicją specjalnych potrzeb edukacyjnych. Autorka, powołując się na dokument zespołu ds. reformy systemu kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi działającego w MENiS stwierdza, “iż pod pojęciem specjalnych potrzeb edukacyjnych rozumie się potrzeby dzieci i młodzieży doświadczających trudności w uczeniu się, wynikających z ich niepełnosprawności lub innych przyczyn. A więc są to dzieci z uszkodzeniami motorycznymi, upośledzeniem umysłowym, zaburzeniami komunikacji językowej, zaburzeniami emocjonalnymi i zachowania, autyzmem oraz jednostki z przewlekłymi chorobami somatycznymi, które z różnych przyczyn doświadczają trudności w uczeniu się. Do tej grupy zalicza się także dzieci, które podległy długotrwałej rehabilitacji po wypadku, oraz te, które zmieniły miejsce zamieszkania i trudno jest im się zaadoptować w nowym środowisku oraz dzieci ciężko przeżywające rozmaite rodzinne tragedie.”[Olechowska Agnieszka: Specjalne potrzeby edukacyjne uczniów. Edukacja i Dialog. – 2004, nr 1, s. 28-30.] W dalszej części artykuły został zamieszczony praktyczny przykład zdefiniowania specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia klasy I sporządzony przez nauczycielkę.
Z zaletami hospitacji diagnozujących czytelnicy mogą zapoznać się podczas lektury numeru 1 z 2004 kwartalnika “Edukacja Medialna”. Tomasz Olejniczak oraz Józef Pielachowski w artykule pt. “ Hospitowanie diagnozujące, zalety i dylematy” przedstawiają procedurę hospitacji diagnozującej. [Olejniczak Tomasz, Pielachowski Józef : Hospitowanie diagnozujące, zalety i dylematy. Edukacja Medialna. – 2003, nr 4, s. 7-11] Według autorów etapy procedury hospitacji przedstawiają się następująco:
Etap I. Koncepcja diagnozowania osiągnięć uczniów w ramach procesu hospitacyjnego.
Etap II. Konferencja przedhospitacyjna z nauczycielem.
Etap III. Hospitacja.
Etap IV. Rozmowy pohospitacyjne.
Etap V. Wnioski
Zdaniem autorów, w czasie hospitowanych zajęć można zdiagnozować:
  1. objawy zachowania uczniów w różnych sytuacjach sytuacjach etapach toku lekcyjnego, ich reakcje na czynności kierownicze nauczyciela (prezentacje celów, metody nauczania, polecenia, zachęty, ingerencje, oceny itd.), na zachowania, wypowiedzi kolegów oraz objawy pracy zespołowej (lub ich brak),
  2. przejawy motywacji, zainteresowanie treścią zajęć, środkami dydaktycznymi (warsztatem nauczyciela i uczniów), podręcznikiem, komputerem,
  3. poziom wypowiedzi uczniów, ich język od strony logicznej, poprawności gramatycznej i stylistycznej, staranności wymowy,
  4. przejawy pomysłowości, kreatywności uczniów,
  5. selektywna skuteczność osiągania przez uczniów celów założonych przez nauczyciela (nie jest możliwe w czasie hospitacji zaobserwowanie tej skuteczności u wszystkich uczniów, temu będą służyć inne formy, wewnętrzne i zewnętrzne, mierzenia jakości),
  6. reakcje uczniów na formalne ocenianie nauczycielskie (jest to zazwyczaj najbardziej konfliktogenny watek zajęć),
  7. jakość, poziom notatek, zeszytów, dokumentacji itd. prowadzonej przez uczniów,
  8. klimat kontaktów interpersonalnych klasie, w zespole: partnerstwo lub urzędowa sztywność, wzajemny szacunek itd.” [Tamże, s. 8]

 

 
Copyright © 2007 Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce